Mutluluk sizce nedi" ?

Bir araba sabibi olmak mı? ya da bir ev ? Yoksa evlenince mi mutlu olacağının düşünüyorsunuz? Iyi bir işe ne dersiniz?

Mutluluk yolculuğunun değerli yolcuları;

Düşünün o çok istediğiniz, uğruna gecenizi gündüzünüze katarak elde ettiğiniz ve "o benim olursa en mutlu ben olurum" dediğiniz hedeflerinizi ...

O çok istediğimiz elbise, aldınız sırtınızdan dÜşmedi, bir gün, iki gün , üç gün ... ya sonra? bitti Artık vitrinde gördüğümüz o deri ayakkabı var aklımızda .. bir alabilsek başka ne isteriz ki? Ama onun da sonu aynı son, o bitecek bu sefer bir başkası .. Nefsimiz arsız bir çocuk gibi önce birşey istiyor, ona istediğini verene kadar onun için çıldınyor ama elde edince tüm arzasu hevesi bir süre sonra sönüveriyor. Artık yeni bir şey istiyor. "Onunla mutlu olacakmışım"

Hayat böyle değil mi Mutluluk Yolculuğun değerli yolcaları Önce bir liseyi bitireyim diplomayı alayım diyoraz, sonra bi üniversite sınavım kazansam, kapağı atsam 4 yıllık bölüme istiyoruz. Uğraşıyoruz didiniyoraz güç bela giriyoruz üniversiteye.

Şu vizeler bir bilse rabatlayacağız. Vızeler biter bu sefer de finaller. Vizeydi finaldi derken bir mezun olsak..

Mezun da olduk; Ah bi işe girsem benden mutlusu yok.

İşe girdik ; "bi terfi edemedik yabu şu patron bir zam verse daha ne isterim ki?" O da oldu Güzel hayat tıkırına giriyor. Evlenince mutlu olacağım; Evlendi bir çocuğum olursa mutlu olacağım; kızımız oldu (Allab bağışlasın .. )  Ama bir oğlum olsun bak dünyalar benim olacak. var ya şu bizim oğlan bir Anadolu lisesi sınavlarını kazansın, çok mutlu olacağım. Varımızla yoğumuzla gece gündüz demeden daba rahat, daha lüx bir hayat için çırpındık. Evladımız üniversiteyi hayırlısıyla bir bitirsin, eli ekmek tatsun gayri rahatım sonrası.

Tamam o da oldu.

Hayat kadın için çamaşır balaşık, yemek, temizlik, iş çemberinde dönerken adam sabah 8:00 akşam 5:00 mesaisinde. Gelince yemek, biraz televizyon ve uyku. bu kısır döngüde, mutlaka seraplarımın peşinde koşarken, zaman avuçlarımızdan apansızca kayıp gitmiş ve bir de bakmışız ki son istasyondayız.

Ne gençliğimizden ne dinçliğimizden eser kalmamış Arkamıza dönüp baktığımızda, geride kalmış 70 yıl .. ama elde avuçta ulaşılamamış bir "mutluluk" adresi..

Hayatınızın gidişatı böyleyse, son istasyona vardığınızda ben aslında "mutluluğu" arıyordum demek için çok geç olmadan, mutluluk seraplarının peşinden koşmayı bırakıp mutluluğu gerçekden olduğu yerde aramanın, bu koşuşturmada her gün bizim için doğan güneşin ışıltılarının artık farkına varmanın zamanı gelmedi mi sizce de? Ne dersiniz?

O zaman gelin sizi monotan hayatın içinden alıp mutluluğun olduğu diyara götürelim.