Kur'an-ı Kerim her şeyden önce ilme ve düşünceye önem verir. Getirdiği esasları ilme ve akli ilkelere dayandırır. Bunun anlamı şudur: Kur'an'ı ilmin ve aklın ilkelerine göre anlamak gerekir. Akla ilme ve mantığa aykırı gelen Kur'an'a da aykırı düşer. Bunun için Kur'an kendi ilke ve hükümlerinde çelişki olmadığını açıkça ortaya koyarak herkesi aklını çalıştırmaya mantıklı ve tutarlı olmaya sözünde işinde çelişkiye ve tutarsızlığa düşmemeye çağırır.

İlim objektiftir. Herkes tarafından kontrol edilebilir. Yanlışlığı ve doğruluğu ortaya konabilir. İlimde herhangi bir kimseye yanıldığı gösterilebilir yanlışlığı kabul ettirilebilir. Ama iman subjektiftir. İnsanın vicdanının verdiği bir hükümdür. Eğer insanın imanı ilme dayanmazsa onun doğruluğu veya yanlışlığı ortaya konamaz. Bunun için de bir kimseye senin imanın yanlıştır veya doğrudur hükmü verilemez. Benim inancım böyledir dediğinde karşıdaki de ona benim inancım da seninkinin zıddıdır demiş olsa birinin imanı diğerinin yanlışını göstermiş olmayacağı için her ikisinin inancı kendisine göre doğru olur. İşte iman imanla düzetilmez iman imanın doğruluk ölçüsü olamaz. İman ilme dayanırsa imanın doğruluk ölçüsü ilim olur ve ilim ile imandaki yanlış düzeltilebilir. Senin imanın ilmin şu esaslarına ve aklın şu ilkelerine aykırı olduğu için yanlıştır denebilir miraç konusunda olduğu gibi.