Bu eser büyük İslam ve Türk hükümdarlarından biri olan Nureddin Mahmud'un siyasi tarihinden çok onun kurumlarını ele almaktadır.
Nureddin başkenti Halep olan küçük bir atabeylik halindeki devletini bir yandan Haçlıları Suriye ve Filistin kıyılarına sıkıştırarak bir yandan da Dımaşk Atabeyliği'ne son vererek genişletmiş ve daha sonraları da Mısır'daki Fatımi Devleti'ni ortadan kaldırmak suretiyle büyük bir sultanlık durumuna getirmiştir. Böylece o Eyyubi ailesinden de geniş ölçüde yararlanarak Mısır Hicaz ve Yemen'de de Abbasi Halifesi adına hutbe okunmasını sağlamış; bu suretle Bağdat'tan kendisine gönderilen beratlarla ikinci başkenti olan Dımaşk'ta sultanlığını ilan etmiştir. Hükümdar baş döndürücü gayretleriyle kendisinden sonra devletine hayru'l-halef olan Selahaddin el-Eyyubi gibi İslam Tarihi'nde unutulmaz bir mücahidin yetişmesine de vesile olmuştur.
İbnu'l-Esir'in Raşit Halifelerden ve Ömer b. Abdulaziz'den sonra en iyi İslam hükümdarı olarak nitelendiği Nureddin yiğitliği ilme ve ilim adamlarına karşı aşırı düşkünlüğü yanında gerçek İslam adaletinin bir tatbikçisi olarak ta haklı bir şöhret kazanmış; bu sebeple kendisine el-Meliku'l-Adil unvanı verilmiştir.
Bu eserde Sultan'ın gerçek anlamda teşkilatçı bir hükümdar olduğu ortaya konulmuştur. Onu teşkilatçılığı düzenli bir şekilde işleyen güvercin postalarıyla Büyük Selçuklulardan tevarüs ettiği toprak yönetimiyle ve dönemindeki İslam devletlerine örnek olan askeri kurumlarıyla yansıtılmaya çalışılmıştır. Onun İslam ülkelerinde ilk kez olmak üzere Halep ve Dımaşk'ta kurduğu Daru'l-Adlar (Adalet Konakları) ile yine ilk defa bu ikinci şehirde tesis ettiği Daru'l-Hadis eserde işlenen başlıca konular arasındadır.