Bir asırdan fazla Nîşâbur merkezli Horasan'ı idare eden Tâhirlîler kurucuları Tahir b. Hüseyin döneminde altın çağını yaşamışlardır. Ardından Horasan 257/870 yılında Ya'kûb b. Leys'in liderliğinde Saffârîlerin hâkimiyetine girmiştir. Akıllı ve hanedanını maddi ve manevi açıdan güçlendirerek iktidarın zirvesine ulaşmıştır. Hatta Abbâsî halifelerini tehdit edecek hale gelmiştir. Fakat 287/Mart 900 tarihinde Abbâsîlerin desteklediği İsmail b Ahmed'e karşı yenilerek esir düşmüştür. Bunun neticesinde Saffârîler Horasan'daki hâkimiyetlerini kaybetmeye başlamışlardır. Sîstan hariç Horasan'ın büyük bir kısmı Sâmânîlerin eline geçmiş ve bölgenin yönetimini Simcûr ed-Devâtî'ye bırakmışlardır. Gün geçtikçe Sâmâni Devleti içinde güçlenen Türk asıllı Simcûrîler Horasan'da bağımsız bir beylik kurmaya çalışmışlardır. Bu amaçla Sâmânilere karşı başta muhalif Sâmâni ordu emirleri olmak üzere Büveyhîler ve Karahanlılarla ittifak kurmuşlardır.