... Zihnimden babamın annemin sevgisini çıkardın; kardeşimin mezarı gönlümde idi onu bile unutturdun. Şimdi hayali de kendi gibi kara topraklarda yatıyor. Mezarını görmeden hatırıma gelmiyor. Ne uyuyabiliyorum ne de irademe hakim olabiliyordum... İçimde başka hiçbir şeye arzu kalmadı; gönlümde senden başka bir şey bırakmadın. Şimdi kendini de benden alacaksın. Hem de bunun müjdesini kendin getiriyorsun. Kalbimi yaracaktın da bana bu merhameti bu insafı mı gösterecektin? (Kendi kendine öfkeyle söylenip gezinerek) Sonunda ne olacak? O bu memleketten gider ben de dünyadan giderim. Ömrümün her lezzetini kaybettikten sonra kara toprağın nesi var? Birkaç dakikalık can acısından mı korkacağım?